เกริ่นนำ..ทักทาย

สวัสดีค่ะ สถานีเพลงเก่าไดโน่ที่นี่ร้างราเงียบเหงาไปนานมากจริงๆ ตลอดเวลาที่ลี่ทำเว็บนี้ร่วมกับนายเจย์มา ลี่เคยมีความฝันนะคะ ว่า สักวันลี่จะขอมาเป็นดีเจที่นี่บ้าง แต่แล้วลี่ก็มีงานนู้นงานนี้เข้ามาตลอด ลี่จึงไม่มีเวลาที่จะทำในสิ่งที่ฝันสักที..

จนกระทั่ง ความฝันอื่นๆของลี่มันเป็นรูปร่างแซงหน้าไปก่อนแล้ว และลี่ก็ลืมไปด้วยซ้ำว่า ลี่ยังมีความฝันหนึ่งที่ยังค้างอยู่ จนไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ อยู่ดีๆลี่นึกขึ้นมาได้ ลี่เลยบอกนายเจย์ว่า ลี่อยากจัดไดโน่ นายเจย์ตื่นเต้นรออ่านทุกวัน

วันหนึ่งผ่านไป...เงียบ..สองวันผ่านไป..เงียบ สามวันผ่านไป..เงียบ จวบจนครบอาทิตย์ นายเจย์ถามมา ลี่ตอบว่าลี่ยังไม่ได้เขียนอะไรเลย

ถ้าให้บอกวามจริงลึกๆในใจ คงไม่มีใครเชื่อว่า..ลี่ตื่นเต้นค่ะ ลี่อยากทำให้ดีที่สุด และลี่นั่งคิดๆๆมาหลายวันเลยว่าจะลี่จัดเพลงในคอนเซ็ปต์อะไรล่ะ มันมีหลายหัวข้อตีกันในสมองลี่หยุงเหยิงไปหมด

และแล้วลี่ก็คิดออก...ลี่จะเล่าเรื่องราวชีวิตของลี่ ในแต่ละช่วงเวลา ผ่านบทเพลงโปรดของลี่ ซึ่งสถานีเพลงเก่าไดโน่ครั้งนี้ลี่จะขอใช้ชื่อตอนว่า....."เพลงโปรดของฉัน..กับความทรงจำอันนิรันดร์" ลองเข้ามาสัมผัสโลกใบเล็กๆของความทรงจำลี่ดูนะคะว่า เพลงโปรดของลี่คือเพลงอะไร และเกี่ยวข้องกับความทรงจำของลี่แบบไหน

ปล.ถ้าจัดรายการเพลงในครั้งนี้ ไม่สนุกเหมือนที่นายเจย์เคยจัด ลี่ขออภัยมา ณ ที่นี้ และยกความผิดที่เหลือให้นายเจย์หมดเลยแล้วกันนะคะ อิๆ

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

เพลงโปรดของฉัน..กับความทรงจำอันนิรันดร์

ตลอดชีวิตฉันที่ผ่านมา ผูกพันกับเสียงเพลงมากเหลือเกิน มีหลายเพลงมากมายที่ผ่านเข้ามาในชีวิตแต่ละช่วง ฉันเป็นคนไม่เหมือนใคร เวลาชอบฟังเพลงไหน ฉันจะฟังมันซ้ำๆวนไปวนมาทั้งวัน และพอฟังจนเบื่อ ฉันก็ไม่เปิดและแตะอีกเลย

เพลงเหล่านั้นอาจเป็นเพลงที่เพราะและกำลังฮิตและโดนใจในช่วงนั้น พอเวลาผ่านมาได้สักพัก ฉันก็ลืมไปสนิทใจ หันไปฟังเพลงอื่นใหม่ๆแทน แต่ในบรรดาเพลงทั้งหมดที่ฟังมาตั้งแต่จำความได้ มีบทเพลงไม่กี่เพลงเท่านั้น ที่ไม่เคยลืมไปจากความทรงจำของฉันเลย และทุกครั้งที่ได้ฟัง...ภาพบางอย่างก็จะลอยขึ้นมาอย่างชัดเจน..

 Yesterday once More : Carpenters 

ฉันไม่เคยเล่าให้ใครฟังว่า เมื่อตอนฉันอายุ 7-8 ขวบ ฉันเคยไปอาศัยอยู่กับยาย ที่ไม่เคยเล่าให้ใครฟัง อาจเป็นเพราะความทรงจำมันช่างเลือนลางเหลือเกิน และฉันก็จำไม่ได้ด้วยว่าเพราะอะไรแม่ถึงส่งฉันไปอยู่กับยาย อยู่นานแค่ไหน ก็จำไม่ได้อีก

และมีเพลงฝรั่งเพลงหนึ่ง ที่ตอนนั้นยายชอบเปิดฟังทุกวัน ฉันไม่รู้ชื่อเพลงหรอก จำได้แม่นตรงท่อนสร้อยที่ร้อง   “ ชาล่า ลาๆๆ ๆ"

ซึ่งเพลงนี้ถ้าฉันฟังเมื่อใด ภาพในช่วงวัยนั้น นาทีนั้นก็ผุดขึ้นมาทุกทีไป ... ตอนนั้นบ้านยายอยู่ข้างๆโรงหนังโคลี่เซี่ยม เป็นตึกแถวเก่าๆ ข้างบ้านเป็นร้านรับทำป้ายโฆษณา

ภาพในความทรงจำฉันมันเหมือนภาพถ่ายเป็นใบๆที่ไม่ปะติดปะต่อ แต่ละภาพตัดเป็นภาพสั้นๆ ไม่กี่วินาที

ฉันเห็นภาพยายที่ชอบใส่กระโปรงชุดนอนลายดอกเดินไปทั่วแถวนั้น ยายเป็นคนดุ หน้ายายก็ดุ ฉันกลัวยายมากๆ ฉันเห็นภาพที่ฉันร้องไห้โฮๆเพราะถูกอากู๋(น้องชายแม่)ตบหน้าฉันแรงๆ ฉันเถียง ฉันถูกตบซ้ำ

ฉันเห็นตัวฉันไปนั่งอยู่ริมหน้าต่างชั้นสอง มองลงมาอย่างถนน เพลงนี้ดังขึ้นซ้ำไปซ้ำมา ฉันถามตัวเองตามประสาเด็กว่า หนึ่งในคนที่เดินไปเดินมา มีพ่อฉันมั้ย.. เมื่อไหร่ป๊าจะมารับฉัน.. ฉันมองอยู่ทุกวันด้วยความหวัง

ทุกอย่างเป็นความทรงจำสั้นๆ แบบขาดช่วงๆ แต่มันก็คือหนึ่งในความทรงจำที่ฉันไม่เคยลืม ถึงแม้ความทรงจำในช่วงนั้นจะไม่ค่อยดีนัก แต่การย้อนความทรงจำกลับไปเป็นเด็ก 7 ขวบอีกทีนี่ ช่างวิเศษจริงๆ

ฉันจึงขอเลือกเพลงนี้มาเปิดให้คุณฟังเป็นเพลงแรก... แล้วคุณล่ะ ฟังเพลงนี้แล้วคิดถึงอะไร?

 มิอาจรัก : สาว สาว สาว  

พอเริ่มโตหน่อย ฉันมาผูกพันกับเสียงเพลงมากๆในช่วงเรียนมัธยม ช่วงนั้นเพลงยุคสตริงกำลังฮิตเหลือเกิน ไม่ว่าจะเป็นนกแล xyz ชาตรี คีรีบูน บรั่นดี แกนด์เอ็กซ์ สาว สาว สาว ฟรีเบิร์ดส์

แต่มีเพลงหนึ่งของสาว สาว สาว ที่ตอนนั้น ฉันชอบฟังเหลือเกิน ถึงขนาดต้องหัดดีดกีตาร์เพลงนี้เลย พวกผู้ชายเวลาร้องเพลงเศร้าๆมักชอบเรียกตัวเองว่า “ จิ๊กโก๋อกหัก” ส่วนฉันตอนนั้น คงต้องเรียกว่า "เด็กแก่แดดแอบรัก" ฮ่าๆ ตามประสาโรงเรียนสตรีล้วนแหละค่ะ พอชายใดเดินผ่าน ก็แย่งกันส่งสายตาปิ๊งๆ ส่วนฉันเป็นเด็กเรียบร้อย ขี้อายไม่ค่อยมั่นใจตัวเอง (ขัดกับบุคลิกตอนนี้จริงๆ)ก็ได้แต่แอบอยู่หลังเพื่อนๆ

ตอนนั้นจำได้ว่า ไปแอบหลงรักพี่ชายเพื่อนคนหนึ่ง ไม่รู้หรอกว่าความรักคืออะไร ก็เป็นปั๊ปปี๊เลิฟตามประสาเด็กๆ และด้วยความเป็นคนขี้อาย ไม่กล้าแสดงออก ก็เป็นแนวแอบรักเค้า ฉะนั้น เพลงนี้ จึงโดนใจที่สุด หลังเลิกเรียน ก็เป็นนางห้อง ดีดกีตาร์มาร้องแต่เพลงนี้ บางทีมีแบบน้ำตาซึมด้วย โอ้ว..

“ ห้ามใจมิให้รัก เพราะแสนตระหนักค่าความเป็นหญิง ดวงใจแม้ใคร่จะแอบอิง ทุกๆสิ่งแอบมองเธอ..”

พอถึงตอนนี้ ได้ฟังทีไร จะนึกถึงช่วงวัยนั้นตอนนั้น ด้วยความขำทุกทีๆ ว่าทำไมเราเป็นไปได้ขนาดนั้นเชียว อิๆ

 รักเธอทุกเวลา : ปานศักดิ์ รังสิพราหมณกุล 

จากนั้นพอมาเรียนต่อที่ช่างศิลป ลาดกระบัง นับว่าเป็นช่วงเปลี่ยนแปลงบุคลิกตัวเองโดยสิ้นเชิง จากเด็กเรียบร้อย โรงเรียนสตรีล้วน ก็กลายเป็นตัวแทนนักศึกษาผู้หญิง(ที่ทั้งวิทยาลัยมีอยู่น้อยนิด)ที่ลุยจัดกิจกรรมต่างๆร่วมกับเพื่อนผู้ชายหน้าโหดๆ ตอนนั้นหลายคนคิดว่าฉันเป็นทอม เพราะห้าวเหลือเกิน ซอยผมสั้นๆ แต่งตัวได้แบบพ่อแม่ส่ายหัว ฮ่าๆ (ใส่เสื้อม่อฮ่อม นุ่งกางเกงขาก๊วย สะพายย่ามพระ ลากแตะ) แต่ตอนนั้นคิดว่าตัวเองเท่ม๊ากกกมากกกก อิ ๆ

และเพลงที่พวกเราชอบเปิดเทปฟังตอนเรียนเพ้นท์สีน้ำ ก็คือเพลงนี้ จำได้ว่า ดนตรีเจ๋งมาก มาสวนกระแสยุค รวมดาวที่ดังเป็นกรุแตก แต่เวลาฟังเพลงนี้ทีไร ฉากที่จำได้แม่นก็คือ ฉันกับเพื่อนๆปีนหน้าต่างมานั่งเล่นกันที่ระเบียงชั้น 3 ของตึกเรียน พวกเราชอบมานั่งเม้าท์กันตรงมุมนี้ พวกเพื่อนผู้ชายชอบวิจารณ์รุ่นน้องที่เดินผ่านไปมาข้างล่าง บางทีเห็นใครน่ารักเดินมาแต่ไกล พวกมันก็จะรีบเอากระดาษพับเป็นเครื่องบิน แล้วร่อนลงไปให้ตกลงไปที่หน้าสาวพอดี ถ้าสาวสะดุด เงยหน้าขึ้นมอง ไอ้คนร่อน ก็จะอายหน้าแดง ม้วนต้วนหลบอยู่ข้างหน้าต่าง(โด่ ไม่แน่จริงนี่หว่า ฮี่ๆ) ส่วนไอ้พวกที่เหลือก็จะโห่ล้อเลียน และแหกปากร้องท่อนสร้อยของเพลงนี้ก็พร้อมเสียงเพลงที่ดังจากวิทยุ

“ ฉันรักเธอทุกเวลา ฉันรักเธอด้วยเสน่หา ฉันรักเธอยิ่งกว่าฟ้าบันดาล คิดว่าเราสองคือคู่ชีวา..”

ส่วนรุ่นน้องสาวๆที่อยู่พื้นล่าง เงยหน้ามามองฝูงลิงอย่างพวกเรา ก็ได้แต่หน้าแดง ก้มงุดๆ เดินหนีไปด้วยความอาย เพลงนี้จึงเป็นเพลงโปรดของฉันอีกเพลงที่ฟังแล้วทำให้ฉันอมยิ้มไปกับความแก่นแก้วของเด็กช่างศิลปอย่างพวกเราในตอนนั้นจริงๆ

 เหงา : ช่อฟ้า เลี่ยมอยู่  

ในช่วงแต่ละวัย ฉันมีเพลงโปรดอยู่หลายเพลงมากๆๆๆๆ เนี่ยะถ้าไม่เกรงใจว่าพวกเราชาวเว็บบ้านเพลงเก่า
ตาอาจแฉะ หูอาจพังนะ ฉันคงเลือกมาลงให้ทั้งหมดแล้ว อิ ๆ

เพลงโปรดเพลงต่อไปที่ฉันชอบมากๆ ทุกวันนี้ก็ยังฟังอยู่ และไม่ว่าฟังกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ก็ทำให้นึกถึงเพื่อนคนหนึ่งเสมอ และ "ปุก" ก็คือเพื่อนคนนั้น

วันนั้น ปุกโทรหาฉันด้วยเสียงสั่นเครือ ...เธอกำลังกลุ้มใจกับชายที่เธอรัก เธอไม่มั่นใจว่าเขาจะรักเธอจริงหรือเปล่า เพราะว่า ผู้ชายเคยมีภรรยามาก่อน เขาบอกเธอว่า เขาแยกกันอยู่กับภรรยามา 10 กว่าปีแล้ว แต่ที่ไม่ได้ทำเรื่องหย่า เพราะเห็นแก่ลูกสาววัย 8 ขวบ ตอนนั้นปุกสับสน เพราะภรรยาของเขาเริ่มโทรมาราวีปุก และแสดงความเป็นเจ้าของ คำพูดของผู้หญิงคนนี้นี้มันช่างขัดแย้งกับชายที่เธอรักบอกมาจริงๆ แล้วปุกจะเชื่อใครดี?

คืนนั้นเราคุยกันจนดึกที่ร้านอาหาร จนฉันต้องขับรถมาส่งที่บ้านเธอ ระหว่างอยู่ในรถ เพลงนี้ก็ถูกวนมาถึงจากเครื่องเล่นในรถ ปุกฟังเพลงนี้แล้วก็ร้องโฮออกมา อย่าว่าแต่ปุกเลย ฉันยังน้ำตาซึมเลย เพราะเพลงนี้ทั้งทำนองและความหมายมันช่างเศร้าจริงๆ ฉันกดปุ่ม Repeat ให้เพลงนี้มันวนซ้ำไปซ้ำมา ทำไมน๊า คนเราชอบฟังเพลงตอกย้ำจิตใจ

“ ฉันไม่เหลืออะไรแล้ว มีเพียงใจที่เหงา ได้แต่มองดาวบนฟ้า ที่คอยเป็นเพื่อนและปลอบใจ ” เรานั่งฟังเพลงกันอย่างเงียบๆชั่วครู่ พร้อมเสียงสะอื้นเบาๆของปุก

แต่อาจเป็นเพราะพรหมลิขิต สุดท้าย ความรักของปุกกับชายที่เธอรัก ก็สามารถฝันฝ่าอุปสรรคทั้งปวง จนได้แต่งงานกัน ฉันดีใจมากๆที่เห็นปุกมีความสุข

น่าเสียดายที่ปัจจุบัน มิตรภาพระหว่างฉันกับปุกได้แตกหักลงไปแล้ว คนบางคนยิ่งสนิทกัน สายใยยิ่งเปราะบาง เราสองคนก็เป็นแบบนี้ ทิฐิของเราสองไม่ได้ลดน้อยลงตามกาลเวลาเลย จากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี ตอนนี้เราไม่ได้พบกัน คุยกันถึง 4 ปีแล้ว และก็คงจะตลอดไป..

จึงมีเพลงนี้เพลงนี้เพลงเดียวเท่านั้นที่ฉันเปิดฟังทุกครั้งที่คิดถึงเธอ...คิดถึงวันนั้นในรถ ..ป่านนี้ ..เธอคงสบายดีนะ ปุก เพื่อนรักของฉัน

 อีกหน่อยเธอคงเข้าใจ : ธเนศ วรากุลนุเคราะห์ 

เพลงต่อไปที่ฉันเลือกมาเปิด เป็นอีกหนึ่งเพลงโปรด ที่ฟังแล้วฉันหวนคิดไปถึงเหตุการณ์บางอย่างในความทรงจำที่เพิ่งผ่านมาไม่นาน...

แม้ว่าโลกแห่งความจริงระหว่างฉันกับเขาจะจบลงด้วยการจากลา..โดยทิ้งความเจ็บปวดอย่างไม่เข้าใจไว้ที่หัวใจฉันฝ่ายเดียว...แต่ฉันก็เลือกที่จะขอฟังเพลงนี้ด้วยความรู้สึกดีๆ และมีความสุขทุกครั้งที่คิดถึง เพราะมันเป็นเหตุการณ์แรกและเหตุการณ์เดียวที่ทำให้ฉันรู้สึกว่า เขาแคร์ฉัน …

"อีกหน่อยเธอคงเข้าใจ...(รอวันนั้นที่จะเข้าใจ) ว่าอะไรสำคัญไปกว่าแค่รักกัน (รักคงไม่ทำร้ายกัน) อีกหน่อยซึ่งคงไม่นาน (อีกนานเท่าไหร่) ถึงวันนั้นเธอจะเข้าใจ ที่ฉันต้องบอกเธอให้จากกันไป (เจ็บเกินที่จะอยากรับรู้เหตุผลใดๆ)"

ความเข้าใจ ซึ่งกันและกันเป็นสิ่งสำคัญของความสัมพันธุ์ทั้งปวง บางคนรักกันเป็นเพื่อนกันมานาน แต่ต้องเลิกคบกันด้วยความเข้าใจผิดกันเพียงนิดเดียว ซึ่งต่างคนต่างก็เก็บเอาไว้ในใจ ไม่พูดกันออกมา สุดท้าย ก็ต้องถึงขั้นเลิกคบกัน บางครั้งเราก็ลืมกันไปว่า ที่ผ่านมา เรามีความสัมพันธุ์ที่ดีต่อกันอย่างไร ปล่อยให้อารมณ์ชั่ววูบมาทำลายมิตรภาพนั้น การที่อยากให้ใครสักคนเข้าใจเรา บางครั้งเราก็ต้องควรพูดบอกเขาออกไป อย่าปล่อยให้กาลเวลาที่ไม่รู้ว่านานแค่ไหน รอให้เกิดความเข้าใจเองเลย

เพราะบางที คุณกับเขาอาจไม่มีโอกาสที่จะได้พบกันอีกเลยตลอดชีวิตก็ได้

 เธอเห็นท้องฟ้านั่นไหม : ทีโบน 

ความรัก สำหรับฉันเป็นสิ่งที่สวยงาม(ถึงแม้ว่าจะไม่เคยได้รับจากใครอย่างแท้จริง) แต่ถ้าฉันรักใคร ฉันจะรักอย่างที่สุด ฉันอยากให้เขามีความสุข ไม่จำเป็นต้องครอบครอง ไม่จำเป็นต้องมาพบตัวจริง ฉันไม่ต้องการหวังอะไรตอบแทน นอกจากขอแค่ความรู้สึกดีๆ

และเพลงนี้ก็เป็นอีกเพลงที่ฉันอยากเลือกมาเป็นบทเพลงสุดท้าย ฉันชอบเพลงนี้มากเพราะฟังแล้วสวยงาม หวังดี เป็นบทเพลงที่แทนความรู้สึกของฉันได้ดีจริงๆ ความสุขของฉันคือการที่เห็นคนที่ฉันรักมีความสุข เพราะมันสะท้อนกลับมาให้ฉันสุขใจด้วย และยามนี้ฉันก็รู้สึกยินดีที่เห็นใครบางคนกำลังมีความสุข @^_____^@

ในขณะที่โลกภายนอกกำลังวุ่นวาย รถติด ผู้คนเดินกันขวักไขว่ ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังยืนอยู่นอกระเบียงคอนโดสูง จ้องมองตึกราบ้านช่องที่เป็นเหมือนโมเดลจำลองเล็กๆด้วยอารมณ์ปลดปล่อย เธอชอบมองท้องฟ้า เพราะทำให้ปัญหาที่เธอคิดว่าใหญ่ ความจริงแล้วมันเล็กนักเมื่อเทียบกับโลกกว้าง

และถ้าใครที่อยู่บนตึกสูงใกล้เคียงเธอ หันมามองเธอดีๆ จะเห็นรอยยิ้มที่ผุดขึ้นที่มุมปากเธอพร้อมสายตาที่เปล่งประกายอย่างมีความสุข ...กับบทเพลงนี้ที่ลอยมาเบาๆ

"เธอเห็นท้องฟ้านั่นไหม ฉันเก็บเอาไว้ให้เธอ และจะเป็นเช่นนั้นเสมอ.. ถนนสายนั้นที่ทอดยาว มีเรื่องราวของความเป็นจริง มีเงาไม้ให้พักพิง มีไว้ให้เธอยามอ่อนล้า.."

ความจริงแล้ว ยังมีอีกหลายบทเพลงที่เป็นเพลงโปรดของฉันและมีอีกมายมายความทรงจำที่เป็นนิรันดร์ ไว้ถ้าฉันมีโอกาส ฉันจะขอมายึดสถานีเพลงเก่าไดโน่มาจัดเพลงเพราะๆให้ทุกคนฟังกันอีกนะคะ

วันนี้ขอขอบคุณนายเจย์ที่กระทุ้งฉันทุกวันให้จัดเสร็จเร็วๆซะที (ยากน๊า จะบอกให้) ขอบคุณพี่ดา ที่ช่วยแปลงเพลง จัดไฟล์เพลงให้ตามที่ฉันต้องการ (คิดอะไรไม่ออก ทำอะไรไม่ได้ ใช้พี่ดายัน แหะๆ) และสุดท้าย ขอบคุณสมาชิกบ้านเพลงเก่าทุกท่านที่หลงเข้ามาฟังเพลงที่ฉันจัดในหน้านี้ พวกคุณได้เป็นแรงบันดาลใจที่ทำให้ความฝันของฉันในการเป็นดีเจกับเขาสักครั้งหนึ่งในชีวิตเป็นความจริง

ชักติดใจซะแล้ว งั้นฉันขอยึดสถานีนี้จากนายเจย์(ที่หัวฟูกับรายงานกองโตอยู่) มาชั่วคราวดีกว่า วันพุธหน้า ฉันจะมาพบกับพวกคุณอีก ใครอยากฟังเพลงไหน หรืออยากขอเพลงมอบให้คนพิเศษในวันพิเศษ ก็เมล์มาขอได้ที่ molly@oldsonghome.com แต่มีข้อแม้บางอย่างว่า คุณต้องบอกเหตุผลกับฉันว่า เพลงนี้คุณอยากฟังเพราะอะไร แล้วคิดถึงภาพใดในอดีต บอกสั้นๆมาก็ได้ค่ะ รับรองว่า ถึงแม้ว่าเพลงนี้จะหายากแค่ไหน ฉันจะพยายามพลิกแผ่นดิน พลิกแผ่นฟ้า หามาให้คุณ

แล้วพบกับฉัน ที่สถานีเพลงเก่าไดโน่ในครั้งต่อไป สวัสดีค่ะ :)